هو المحبوب
عاشقم می کنی
مجنونت می شوم
نگاهم می کنی
درد می شوم
صدایت می کنم
پژواک صدا
فراموشی، زندگی در سکوت
تجربه هرچه تلخ تر
اثرش بیشتر
پنجره های ذهن بسته
کلمات گم می شوند
و در سردرگمی کلمات هیچ مفهومی خلق نخواهد شد
چه حکمتی است در کلمهء فراموشی
وقتی خودنمایی می کند
به یاد تجربه ای می افتم که تصمیم داشتم فراموشش کنم
اما نشد
این بار عاشقم کردند
چرا پنجره ها باز نمی شوند؟
